Eternize Photo

Powrót po dłuuugiej przerwie:)

2010-01-20T11:10:00.001-08:00

Trzeba rozruszać tego bloga:)

Znacie podobne miejsca?:)

4x5" w końcu:)

2009-11-14T01:42:00.001-08:00

Moje pierwsze kroczki:)

Asia i Tomek - Plener

2009-09-12T09:10:00.001-07:00

Dokładnie tydzień temu o tej porze kończyliśmy sesję plenerową.
Pogoda była świetna - słońce przedzierało się przez zachmurzone niebo. Idealne warunki na plener. I oto jest efekt końcowy.

Do arsenału dołączył Nikon F75.
Kwadraty oczywiście Psixem :)

Zapraszam.

I to by było na tyle. Cyfrowa reszta niedługo na mojej nowej stronie :)

Łukasz i Ula - plener

2009-08-10T07:05:00.000-07:00

Rzecz działa się kilka dni temu...
Latania pół dnia, aż do samej nocy. Wymęczyliśmy się wzajemnie.
Warto było:

Cyfrowa reszta wkrótce na lukaszsulka.com - zapraszam.

Chwila wolności...

2009-07-26T23:00:00.000-07:00

Chwila wolności od pracy, komputerów, aparatów, zdjęć a nawet myślenia co będzie jutro. Cisza, wieś, komórki ledwie łapią zasięg, komary tam nie latają - idealne miejsce na odpoczynek. Six pojechał ze mną. Uwieczniłem więc kilka chwil. Zapraszam.

Ilford Delta 100.

Beata i Zbyszek

2009-07-26T13:26:00.000-07:00

Po raz kolejny miałem przyjemność uwiecznić oczekujących na narodziny małżonków. Ciąża to niezwykły okres w życiu każdej kobiety. Dla przyszłego ojca to również wielkie zmiany. Mam nadzieje, że będziecie wracać do tych zdjęć. Pozdrawiam i życzę Wam szczęścia oraz radości.

Przyszła mama...

... i tata.

Beata przegoniła Zbyszka wielkością swojego brzuszka.

Pasuje tu tylko jedno słowo - duma.

Z pewnością Zbyszek usłyszał coś sensacyjnego ;)

Lubi czasem wędkować.
Może gdy będę przyszłym ojcem też to polubię?
Kto wie.

Marcin.

2009-07-24T03:17:00.000-07:00

Pentacon Six, Sonnar 180/2.8, Ilford Delta 100, studio lampki no i Marcin.

Jest taka chwila

2009-06-11T10:37:00.000-07:00

Chyba w życiu każdego przychodzi taka chwila.
Zapraszam na nowego bloga - nie tylko analogowego.
Foty slubne, rodzinne, sesje modelkowe i nie tylko. Wszystko znajdziecie tam.
Nie znaczy to, że zaniedbam tego bloga.
Cierpliwości! już niedługo nowości.

Pentacon Six.

2009-06-04T07:18:00.000-07:00

Zapraszam na nowego bloga.
Postaram się wytrwale rozwijać ten projekt. Mam nadzieję, że każdy znajdzie tam coś dla siebie.
Zapraszam

mamsixa

Ciągotki...

2009-06-04T01:15:00.000-07:00

Lewym uchem wpadły ostatnio brzydkie myśli do mej głowy. Ot chęć kupna Nikona F5 np. Chęć kupna 10 rolek filmu b&w. Chęć wykończenia ich podczas dwugodzinnej sesji. Chęć poczucia się jak zawodowiec jeszcze kilka lat temu. Chociaż dam se głowę uciąć, że chodzą jeszcze po tej ziemi dinozaury robiące sesje właśnie w ten sposób.

Skąd takie myśli.

Dowartościowanie się? Może.
Pozerstwo? Pewnie tak.
Głupota? Napewno.

Tak naprawdę chodzi o chęć zrobienia kilku rolek małym obrazkiem. Nie tykany od roku ponad. W pentaxie załadowany slajd - dzisiaj pewnie juz ze 3 lata po terminie. Przez rok nie mogłem 36 klatek zrobić:) ha ha
A jednak od kilku dni mam chęć załadowania do małej puszczeczki 36 klatek i zrobienia tego w kilka godzin. W ciągu jednej sesji. Zamiast syfry.

Tyle dobrych fot zachowało się w formie małego obrazka.
Dlaczego nie spróbować?

Tak dla zabawy. Tak dla siebie.

To żaden wstyd.
I tak zrobie.
I pokaże.

ps. Na zdjęciu sprzęt od którego zaczynałem. Była zima. Słuchałem namiętnie Anathemy "Natural Disaster". Fajnie było...

Zatracenie

2009-06-02T05:32:00.000-07:00

Chyba się zatraciłem w tym co robie. W tym co chciałbym robić.
Brakuje mi teraz tej szczeniackiej ciekawości. Co wyszło? Zdjęć nie skanowałem. Odbierałem z jakiegoś labu 36 odbitek. Wszystkie spieprzone ale coś było widać. Efekty mojej pracy. Mojej pasji.
Oglądając te odbitki czułem coś niesamowitego. Brakowało mi wtedy umiejętności, wiedzy a zdjęcia robiłem po prostu dla siebie. Nie dla kogoś.
Dzisiaj jest inaczej. Nie czuje tego czegoś.
Nie wracam z 36 odbitkami z labu. Moczenie, suszenie i szybkie skanowanie. Jakby zero emocji. Jakby cały duch i magia odeszła.
Jestem oczytany, mam dość sporą wiedzę i większe doświadczenie. Co z tego? Ostatni raz aparat w ręku miałem miesiąc temu. Kryzys można powiedzieć.
Dlaczego?

Kiedyś.
Kiedyś nie miałem aparatu. Tzn miałem ale nie uważam zenita za aparat. Marzyłem o czymś własnym, niekoniecznie ruskim. Myślalem jak wspaniale będzie już mieć aparat. Tyle rzeczy do sfotografowania i ta lekkość. Dowolność. Możliwość. Ustrzeliłbym to i tamto....

Marzenia się spełniły ale czar nie trwał długo.

Przyszły cyfry.
Masówka.
Czar prysł.

Teraz znów mam aparat. Nawet czas by się znalazł. Ale nie ma już lekkości i marzeń. Tyle motywów, wszystkiego wokół....jednak nie ma prawie nic godnego wyzwolenia [migawki]...
Szukam absolutu, tematu, piękna.
Sam siebie jednak nie moge w tym odnaleźć.

Już mi lepiej. A Wy? Mieliście takie chwile?Tygodnie? Lata?

Strych

2009-05-17T04:27:00.000-07:00

Nie każdy ma strych. Ja jednak mam. Od dawna nie sprzątany, brudny i zapuszczony.
Idealny.

Można się schować...

...i poczytać.

Calineczka.

2009-05-15T12:49:00.000-07:00

Właściwie była to wyprawa w celu sprawdzenia nowego słoika. Myślę, że do ogórków kiszonych będzie w sam raz. Zobaczcie sami.

Rzec by się chciało "stara rura" :P

Mroźna historia.

2009-05-15T12:43:00.001-07:00

Nie pamiętam dokładnie daty. Było to w zimie 2008/2009. Chwycił mróz. Chwyciłem więc za statyw, naładowałem Pentacona i poszliśmy. Co prawda aż "27" na minusie nie było. Gdy przyszedłem do domu termometr wskazywał około -20 stopni.

"27" pozostanie. Warto było.

Szufladowo

2009-05-15T12:37:00.000-07:00

Przedstawiam wam kilka zdjęć z szuflady. Zwykłe albumowe. Za 50 lat nabiorą dzięki temu wartości. Flektogon 50mm f4; Ilford Delta 100.

Uwielbiam plastyke tych szkieł.

Nerw

2009-05-14T23:45:00.000-07:00

Kiedyś też na to chorowałem, teraz mam nerwa.
Fajna jest, szybko i łatwo się robi - nawet w ciemni. Czasem wystarczy specjalny zepsuty albo niskiej jakości obiektyw i robi się sama. Pozwala skupić większą uwagę na motywie głównym (nawet jak na jednej fotografii jest ich 5). Jest strasznie elo i młodzieżowa i jazzy fazzy, srazzy, gazzy... i co tam chcecie:P Używa ją prawie każdy. Żyć bez niej nie mogą. Czasem jest faktycznie uzasadniona i dodaje nieco uroku fotografowanej scenie. Czy jednak każdej focie? W szczególności portretowi czy ślubniakowi?

Każdy "szanujący się" fotograf powinien w swoim folio mieć conajmniej jedną fotę z nią. Mogę pomarudzić jeszcze chwile ale nie chce mi się...
Dlaczego...dlaczego każdy to robi? Czy nie można się bez niej obejść? Wstyd się przyznać, że słabo komponujemy? Lepiej to zamaskować? Ba, nawet jak ładnie kadrujemy to i tak lepiej ją dodać.

Co jest? Przez 100 lat ludzie, żyli bez niej i bez innych... Czy to moda? wirus? a może już zakodowane w genach? Czy może takie są wymogi i tendencje w fotografii?
Nie dodawajcie winiety.
Jeśli to zrobiliście zobaczcie na zdjęcie bez niej?
Da się żyć?

Ja dałem rade się z nią rozstać.

Tak, czy owak jestem Nowak...

2009-05-10T22:52:00.000-07:00

Czy można dzisiaj żyć bez komputera? Pewnie tak, ja jednak nie potrafię. Piekielne maszyny zbudowane z myślą o zaoszczędzeniu czasu, przez które odziwo czasu mamy coraz mniej . Napakowane kabelkami, przyprawiają nas o chwilowe załamania nerwowe lub przewlekłe bóle brzucha - a na żadnym z nich nie widziałem naklejki w stylu "przed użyciem skonsultuj się z lekarzem.(..)". Towarzyszą nam we wielu dziedzinach naszego życia już od wielu lat. Zaprzyjaźniły się także z fotografią. Zanim jednak zaczne się żalić - mała powtórka.

Za górami za lasami...Przepraszam. Ekmhh...
Było to jakieś 20 lat temu kiedy to era komputeryzacji dotknęła fotografię. Wszystko by żyło się lepiej. Prościej, łatwiej, szybciej, przyjemniej, a przede wszystkim taniej. Ludzie zaczeli do pracy jak i do myślenia używać tranzystorów. Przyznam się bez bicia, korzystam codziennie z komputera (nawet jeśli nic na nim nie robie, wolę jak jest włączony), oraz tworzę zero jedynkowe obrazy. Jasne, każdy to robi. Cyfrowa fotografia (jak i życie w wirtualnym świecie) jest szybka, łatwa, tania i przyjemna. (prawie jak reklama Tesco) Nikt dzisiaj się nie bawi w zakładanie klisz by uwiecznić impreze domową (no może nieliczni). Nie wspomnę już o większych sprzętach. Przecież normalny człowiek nie fotografuje rodzinnych imprez na błonach ciętych formatu 4x5 cala lub większych czy też przy pomocy mokrego kolodionu. Ale tak właściwie, to dlaczego nie?

Rzecz będzie w wielkim skrócie - zabili go i uciekł.
Jeszcze nie tak dawno bo jakieś 100 lat temu, ludzkość dysponowała tylko takim sprzętem do rejestracji tego, co się w okół nas dzieje. Ba, nikt nawet nie myślał o małych zgrabnych aparatach mogących uchwycić do 36 klatek na jednej rolce żelatynowej taśmy. Mało kto myślał o rejestrowaniu kolorów. Ciągły postęp technologiczny miał zaoferować każdemu Nowakowi czy też Kowalskiemu mały poręczny aparat, nadający się w sam raz na urodziny cioci. Otóż, przedstawiono metodę produkcji oraz obróbki płyt autochrom'owych - była to istna rewelacja tamtych czasów, pierwszy materiał (w miarę) ogólnodostępny, który mógł zarejestrować nie tylko skalę szarości ale także obraz barwny. Właśnie od tego się zaczęło. Niedługo później na rynek trafiły 35mm błony, które znamy do dzisiaj. Z pewnością barwne zdjęcia odniosły wielki sukces i podbiły rynek fotograficzny i jest tak do dzisiaj - nie zanosi się aby coś się zmieniło.(o może poza stale rosnącymi milionami pixeli na matrycach). Ja jednak z utęsknieniem czekam, aż któryś z producentów wypuści na rynek cyfrową lustrzankę, której matryca rejestruje tylko skalę szarości. Podobnie jest z czarno białymi telewizorami (to jednak mniejszy problem bo telewizji nie oglądam).

Kolejnym przełomowym momentem jest własnie nadejście ery cyfrowej. Przeciętny Nowak za mniejsze pieniądze może zrobić swoją "cyfrówką" dużo więcej zdjęć o jakości porównywalnej a nawet lepszej niż tradycyjne aparaty na filmy 35mm. Nie musi przemierzać połowy miasta by oddać film do wywołania. Teraz układa się wygodnie w fotelu i ogląda swoje dzieła na ekranie monitora. lub co lepsze - telewizora. Szybko łatwo i przyjemnie.
Zmieniło się także miejsce publikacji zdjęć. Niemal każdy ma dzisiaj możliwośc ukazania swych prać całemu światu za pośrednictwem internetu. Nawet artysci wielkiego formatu nie rezygnują z tego rodzaju promocji. Oczywiście istnieje mała garstka ludzi, którzy wolą przyjśc na wernisaż i "fizycznie" obcować z dziełem, przy okazji niszcząc wątrobę tanim wyrobem szampano lub winopodobnym.

Tak czy owak jesteśmy skazani i poniekąd uzależnieni od maszyn, komputerów i matematyki. Zapis informacji w formie ciągów zer i jedynek jest dzisiaj standardem bez, którego nie dało by się normalnie funkcjonować. Pewnie to i dobrze, bo życie niektórych stało się dzięki temu prostsze. Dla różnych dzienin sztuki to także nowe możliwości, nowe gatunki, style i nowy sposób jej odbioru.
Obawiam się tylko jednego. Masowość oraz dostępnośc pewnych technik może całkowicie zniszczyć ducha tworzenia. Nie mówie tu tylko o fotografii. Dotyczy to także, malarstwa czy muzyki. Dzisiaj poza wyobraźnią "cyfrowy" twórca nie ma żadnych ograniczeń. Wielu ludzi daje się wciągnąć w ten wir - tworząc dzieło za dziełem. Strzelając w odbiorców nowymi utworami jak karabinem maszynowym. Wszystko fajnie, ale po karabin może sięgnąć każdy. Pewne dziedziny sztuki a fotografia w szczególności weszła ludziom w krew. Stała się nawykiem i zwykłą codzienną czynnościa. Doskonałym tego przykłaem jest największa baza danych osobowych, której nazwy chyba nie muszę wymieniać.

Moim zdaniem to nieco przerażające...

Aparaty, kamery i inny kram...

2009-05-08T06:51:00.000-07:00

Od jakiegoś czasu jestem użytkownikiem pewnego znanego jarmarku zdjęciowego. Nazwy pewnie nie trzeba wymieniać:) Zauważyłem tam kiedyś ciekawy wpis u jednego z kramarzy. Było to coś w tym stylu : "Jedyną rzeczą przeszkadzającą w robieniu zdjęć jest aparat fotograficzny". Głębokie. Zacząłem się trochę zastanawiać nad tą sentencją. Jest w niej trochę prawdy. Ile razy idąc ulicą czy to w parku, czy korytarzem w budynku widzę rzeczy, które aż się proszą o zamrożenie. Zostają utrwalone na chwilę w mojej mózgowej papce pod kopułą by po kilku dniach się ulotnić razem z resztą szarych komórek. Żałuje że nie mam tych chwil, tych obrazów w postaci skrystalizowanych halogenków srebra zatopionych w żelatynowej folii. Wspominałem, że kiedyś być może postęp technologiczny zniesie ograniczenia czasu i miejsca i te migawkowe obrazy będzie można z mózgu wyciągnąć i uczynić z nich bardziej materialny twór. Znając życie jednak ludzkość nie doczeka tego postępu i cofniemy się znowu do epoki maczug z kolcami (+3 do obrażeń).

Jeszcze o kramie. Natknąłem się dzisiaj na konto bardzo ciekawe. Taki polski odpowiednik nazwy mojego bloga. Ja jednak wolę angielską - moje neuronowe złącza mniej wtedy iskrzą. Mowa o blogu utrwalanie.blogspot.com. Widziałem już wcześniej obrazy owej autorki na wspomnianym wcześniej jarmarku fotograficznym, jednak dopiero dzisiaj przystanąłem. Szacun za ilość i jakość utrwalonych chwil. Może kiedyś pogadamy przy kawie (nie wiem jak Ty, ale ja lubię inkę). Dlaczego tylko takich ludzi, dla których fotografia jest sposobem na życie, jest tak mało? Jakże w ciągu ostatnich 100 lat zmieniły się proporcję pomiędzy grupą fotografów amatorów a profesjonalistami? Kiedyś można powiedzieć, że każdy amator był swego rodzaju profesjonalistą. Dzisiaj mamy za to całe społeczeństwo profesjonalnie przygotowanych amatorów. Dziękuję (komu właściwie?), że urodziłem się w tych czasach a nie choćby za 10-20 lat. Pewnie nigdy bym nie umoczył (paclów:P) w mieszance hydrochinonu i innego bajzlu, a już 2 miesiące po narodzinach zaimplantowali by mi ekstra modne foto-soczewki w oczy.

Obym za szybko nie odszedł z tego padołu bo chce jeszcze trochę srebra przerobić w obrazy, które być może ktoś za 100 lat będzie oglądał. I w sumie dlatego tu jestem, dlatego wypisuję blogu herezje, które czytacie. I tak sobie pomyślałem, że jest to doskonała okazją by się przywitać i powiedzieć po co komu ten blog. Ot z jednej strony egoistyczna chęć rozgłosu i rozreklamowania się a z drugiej szczera chęć uratowania chociaż cząstki wspomnień, które niesie życie każdego z nas.

Srebro cz.II

2009-05-07T11:56:00.000-07:00

Na czym to ja skończyłem? A tak...te halogenki srebra pieszczone elektronami i upakowane w matrycy aparatu...tfuu co ja gadam, za dobrze by było:) Czym grozi cyfrowa epidemia? Bo ja wiem...Można się domyślać. Za 50 lat nikt nie będzie używał lustrzanek. Wszystko pewnie będzie uwieczniane za pomocą aparatu wbudowanego w nasze oko, energia będzie pobierana z naszych wnętrzności albo będziemy chodzić ubrani w ogniwa fotowoltaiczne (ale fachowo zabrzmiało :P). Na dodatek będzie można odtworzyć każdą chwile zarejestrowaną takim ustrojstwem. Gdzie pomieścić te dane? Pewnie w wygospodarowanej (nieużywanej - czyli z 99%) części naszego mózgowia. No cóż brzmi pięknie:) ale znając życie za 50 lat nadal będzie szkoda kasy aby człowieka na księżyc wysłać albo będziemy chodzić w jakich szmatach po pustyni bo ziści się scenariusz Mad Maxa :D Stawiam raczej na to drugie. Ludzie znowu będą używać płyt kolodionowych do rejestrowania obrazu. A całe wcześniej zmagazynowane fotografie i tak nie będą nadawały się do odtworzenia. Czy to z braku elektryczności czy to z błędów cyfrowego kodu.... Skoro taka przyszłość nas czeka (taaakk zawsze byłem optymistą) to czemu już dzisiaj nie cofać się do ery wielkich kamer i kolodionu, czy też pierwych błon celuloidowych? Dzisiaj się to nie opłaca... za 50 lat będzie musiało się opłacać:) Ale to kolejne herezje bo kto by wtedy myślał o fotografii? Ide po glinianą tabliczke - trzeba bloga zarchiwizować;)

Srebro cz.I

2009-05-06T11:44:00.000-07:00

Pewnie niektórzy z was zastanawiają się jak można nadal używać analogowego sprzętu? Cieżki, nieporęczny, toporny...na dodatek trzeba pozniej to wszystko wywołać, zeskanować, następnie wypadałoby zrobić jakieś odbitki...komu się chce?

Czas i postęp technologiczny sprawił, że wystarczy iść do supermarketu z niewielką ilością gotówki w kieszeni aby stać się posiadaczem lustrzanki cyfrowej. Pięknie. Większa część populacji będzie zachwycona takim sprzętem (ba, sam kiedyś byłem). Mały lekki, napakowany bajerami a na dodatek ma modny napis na body. Będzie w sam raz pasował do sprzętu rtv. Ba możemy nim zrobić zdjęcia owego sprzętu i pochwalić się szybko znajomym za pośrednictwem internetu. Do czego dążę?
Istna paranoja. Miliony ludzi na całym świecie mają aparaty cyfrowe, produkujące miliony zdjęć. Miliony ludzi ogląda te zdjęcia. Na milionach monitorów....

pstryk...

Wyświetlacz komórki rozświetla pokój, po omacku wyciągam latarkę z szuflady. Otwieram książkę telefoniczną i szukam numeru na pogotowie energetyczne... Prąd włączą dopiero za 3-4h.

Chce tu zarysować pewien problem dotyczący fotografii jako dziedziny sztuki. Kiedyś była mało dostępna, ograniczona technologicznie ale i wolna od ograniczeń jakie przyniósł postęp technologiczny. Spróbujmy naszą "marketową" cyfrówką zrobić zdjęcie - bez baterii. Trudne prawda?:) Nawet jeśli nam się to uda, to spróbujmy bez prądu obejrzeć te zdjęcia na komputerze... też trudne:) Bez przepływu elektronów zdjęcia nie istnieją. Bez niego również nie powstałby obraz utajony w emulsji. Obraz utajony można jednak łatwo utrwalić otrzymując "namacalny" obraz. Obraz cyfrowy można wydrukować - jaki odsetek fotografów to robi?

Nie chcę się tu zagłębiać zbytnio w szczegóły bo pewnie zostane zbombardowany mailami o dziwnych treściach. Oczywiście sprzęt analogowy tez posiada swoje wady - ba czasem nadal przwyższa pod względem szybkości nowoczesne lustrzanki. Mowa tu o pewnej serii aparatów potrafiących wystrzelać rolkę 36 klatkowego filmu w kilka sekund:) Nikt, no może poza fotoreporterami tego nie wykorzysta. Do czego pije? Do masowości i powszechności fotografii. Tak analogowej(w mniejszym jednak stopniu) jak i cyfrowej.

Miliony ludzi ma miliony pomysłów na zdjęcia i zamiast przemyśleć lub zaczekać sekunde naciskają spusty milionów aparatów tworząc miliony (tak wiem nudze, przydała by się denominacja) obrazów. Nikt ich pózniej nie ogląda więcej niż 3 razy, a po pół roku nie można się doszukać owych obrazów. Zupełny brak kontroli. Zupełny brak świadomości tworzenia.

Ciekaw jestem ile takich dzieł przetrwa do następnego stulecia? Pozostaje modlić się o sprawność elektrowni atomowych i drukować nasze zdjęcia. I tu kolejny problem. Trzeba wybrać spośród milionów zdjęć te nadające się do podróży w przyszłość a następnie wydać miliony (rubli?) na ich wydruk. Powodzenia...

Czy ktoś to jeszcze czyta? Jeśli tak to podziwiam, sam nie wiem jak można tak chaotycznie pisać. Matko Święta wystarczy tych herezji na dzisiaj...niedługo ciąg dalszy.

Polecam odwiedzenie adresu... Shorpy.

Albumowe #2

2009-05-06T01:43:00.000-07:00

Niedawno miałem przyjemność uwiecznić dzień chrztu, wybraliśmy się ze znajomymi na plener do parku. Światło nie dało ani chwili wytchnienia.
Kwiecień 2009

Albumowe #1

2009-05-06T00:47:00.000-07:00

Każdy z nas oglądał kiedyś stare zdjęcia z albumu rodzinnego. Fotografia jest jak wino, im starsza tym lepsza i bardziej wartościowa. Zamieszam kilka zdjęć z albumu rodzinnego. Mam nadzieję, że zachowają się one przynajmniej dla kilku następnych pokoleń.

Zimowe krajobrazy 22.12.2007

2009-05-05T06:16:00.000-07:00

Zimowy wypad za Wrocław.

Zdjęcia wykonane aparatem Pentacon Six z obiektywem szerokokątnym Carl Zeiss Flektogon F4. Całość uwieczniona na błonie ilforda - delta 100.
22 grudnia 2007